ExpresZo en de subweek

Tegen het einde van het borreljaar legt Quintus gezamenlijk al haar verantwoordelijkheden voor één week naast zich neer. Deze magische week staat bekend als de Subweek en is voor menig ExpresZo een van de hoogtepunten van de Dispuutskalender. Voor diegenen onder u die onbekend zijn met het fenomeen zal ik het hier kort uit de doeken doen. De Subweek is een soort Olympische spelen in het klein. Alle Disputen op Quintus doen overdag mee op diverse onderdelen zoals: voetbal, estafette en hockey. In de avond staan onderdelen als het debat, schaken en de adtwedstrijd op het programma.
Zoals Dione de Graaff tijdens het schrijven van dit stukje in moordend tempo steeds het archief induikt om hoogtepunten uit de Tour de France-geschiedenis op te rakelen. Zo neem ik u vandaag mee naar onze laatste Subweek, eindigend in een fabuleuze vijfde plek voor ExpresZo in het algemeen klassement.

U kunt het u misschien niet voorstellen maar ik was destijds nog een sjaars met de eerzame taak om, samen met mijn jaargenoten, de sporthelden te voorzien van radlers. Maandag 10 uur ’s ochtends verschijn ik in ExpresZo tenue, compleet met sokken tot de knie, op het sportveld klaar om radlers uit te delen en onze sporthelden toe te juichen op het hockeyveld. Onder het devies ‘Niet Laatste!’ staat er weinig druk op de spelers. Zelf heb ik op dat punt al twee jaar geen hockeystick meer aangeraakt. Ik heb er zin in.
Tot mijn schrik merk ik dat de opkomst zo vroeg in de ochtend wel erg laag is. Het is zelfs zo erg gesteld dat ook ik er aan moet geloven en het hockeyveld word opgestuurd. Ik krijg al snel de taak als verdedigende rots toebedeeld. Gelukkig hebben we in de personen van Bas en Youri twee hockeykampioenen die ons team naar een hoger plan weten te tillen. In de loop van de dag blijven we maar teams verslaan tot we bij de laatste, beslissende wedstrijd in de poule komen. Bij winst staan we in de finale van een teamsport, een weergaloze prestatie.
De opponent blijkt taai te zijn, de wedstrijd zit in het slop. Allebei de teams voelen de druk van het moment. Eén fout en de finale glipt aan je voorbij. Op een gegeven moment maakt ExpresZo dan toch de eerste treffer. Waar het vanochtend nog rustig was, staat de zijlijn nu vol extatische ExpresZo’s die zich ervan bewust zijn dat ze misschien wel getuige zijn geweest van een historisch moment. Als vlak voor tijd de 2-0 in ons voordeel valt weet iedereen: ‘Dit is hem! Dit wordt ons jaar!’ Na het laatste fluitsignaal bestormen de ExpresZo’s het veld en nemen ze de hockeyhelden op de schouders. Onze tegenstanders slaan hun hockeysticks tegen de grond, een gemiste kans weten ze.
Langzaam werken we toe naar de climax van de finale. Zit er misschien zelfs een eerste plek in op de maandag? Al op dag 1 die felbegeerde 150 punten? De spanning en verwachting is op alle gezichten af te lezen. Onder luid gejuich betreden we het veld voor de eerste wedstrijd, we verliezen 26-0. In de tweede wedstrijd herstellen we ons en verliezen we met een respectabele 23-0. Omdat onze tegenstanders gelijk spelen tegen elkaar wordt de finale beslist op doelsaldo.

U begrijpt, beste lezer, dat we met alle verhalen uit de subweek een heel boekwerk kunnen vullen. Zoveel episodes die de moeite waard zijn heb ik hier niet kunnen behandelen: Bruno die onze taart voor de bakwedstrijd bij het vuilnis knalt, de foute stelling die we kregen in voorbereiding op de debatfinale, de legendarische vertolking van Umberto Tozzi’s Ti Amo door Victor en ondergetekende. En dan beperk ik mij hier tot maar één subweek. Hierbij een gratis VAP-tip: ‘Zit u verlegen om een gespreksonderwerp? Vraag dan naar de Subweek!’

– Omar Ghaly